13-03-09 - Leve de crisis – ik meen het. Het is een heel fijne crisis, die we moeten koesteren en die later door historici zal worden bejubeld in termen van ‘de grote zuivering’ en ‘het fiasco van de jaren nul’. Ik hoop oprecht dat de crisis lekker lang duurt en nog een ietsepietsie erger wordt hier en daar.
In Groenlust & Duinrust is de medicinale werking inmiddels goed zichtbaar. Om kosten te besparen is het aantal scheidingen duizelingwekkend gedaald en naar verluidt wordt er ook weer gewoon geneukt waar het hoort: in de echtelijke sponde, gratis en voor niks. Omdat ouders beter op hun centen letten, is het voor hun kinderen lastig geworden om hen te bestelen, waardoor het gebroed moeilijker aan geld komt om narcotica aan te kunnen schaffen, waardoor er nauwelijks nog kinderen stoned op de hockeytraining komen, wat weer een positieve weerslag heeft op de resultaten in de competitie, waardoor de stemming op de club uitstekend is en de baromzet dientengevolge spectaculair is gestegen. Da’s pas economie.
OM KOSTEN TE BESPAREN IS HET AANTAL SCHEIDINGEN DUIZELINGWEKKEND GEDAALD
Weg met je wagenpark en gewoon weer terug naar één auto per gezinslid, maar dan wel een héél bijzondere, zodat de toegevoegde waarde van je abonnement op CARROS nóg verder toeneemt. Dat heet in economische terminologie ‘bezuinigen en investeren tegelijk’. Het houden van de hand op de knip is een prachtige smoes om bepaalde rituelen uit te bannen. Zoals het beoefenen van golf, een spel waarbij de deelnemers een balletje in zo min mogelijk beurten in putjes moeten slaan, wat in onze hightech samenleving toch op z’n mildst een tamelijk stupide bezigheid mag worden genoemd. De deelnemers zijn overigens nog dommer dan het spel zelf, getuige het feit dat zij een examen moeten doen om tot de putjesbaan te worden toegelaten. Geloof me: niet golfen wordt een hype! Ook niet skiën wordt razend populair. Wintersport kost veel geld, het verwoest de natuur, je kunt er je benen mee breken en het lerarenkorps bestaat uit boerenpummels die niet verder gekomen zijn dan de lagere school. Dus zeg het gewoon tegen familie en vrienden: “We slaan een jaartje over, de crisis hè!” Want dat is het lekkere van de crisis. Dit keer is het jouw schuld niet, dat je geen bonus hebt gekregen, dat je een promotie hebt gemist of er kort voor aanvang van de vrijmibo uitgeflikkerd bent. Nee, dat komt door de crisis. Je aandelenvermogen naar God? Dit keer niet de schuld van je slaafse gehoorzaamheid aan vrindjes met spannende plannetjes in time sharing, vastgoed-opportunities en tropisch hardhout, maar het gevolg van de crisis.
Plotseling blijkt het mogelijk om ‘andere waarden in het leven’ te herkennen en te ervaren. Een lange wandeling maken door de duinen, met een pannenkoek toe en een glaasje Beerenburg. Met z’n tweeën in één auto naar een verjaardagsborrel in plaats van achter elkaar, voor het geval mannie en het vrouwtje niet op hetzelfde tijdstip huiswaarts keren of misschien elk een andere bestemming kiezen. Samen koken, samen eten, samen het scryptogram oplossen en samen je schaamhaar wegbezuinigen (en graag de restjes naar André Rouvoet sturen). Kortom: samen lachen, samen lol hebben en samen genieten van de crisis. Want dat was de rode draad tijdens de nieuwjaarsreceptie, die de burgemeesters van Groenlust & Duinrust nu eens niet ieder voor zich hadden uitgeschreven, maar die zij samen hadden georganiseerd in een lauwwarme legertent op het terrein van de gezamenlijke gemeentelijke afvalverbranding. ‘Samen genieten van de crisis’, luidde de boodschap voor het nieuwe jaar.
Wie waren er niet? Tout Groenlust & tout Duinrust schoolden samen. De Piepertjes natuurlijk, die stonden op te scheppen dat ze de stroom op het hek rond hun landgoed hadden gehalveerd; Ucko Wobbels, die zei dankzij de crisis helemaal ‘down to earth’ te zijn geworden; Gerrit Zalm, die net als andere landgenoten óók heeft ingeleverd, zij het dat dit beperkt is gebleven tot het wekelijkse paar geitenharen sokken dat de vrouw van Dirk Scheringa altijd voor hem breide in de DSB-tijd; Jort Kelder, die verklapte aan een nieuwe serie te werken die zich afspeelt in de winkelpassage in Wildervank. En niet op de laatste plaats ikzelf, in de gelukzalige overtuiging dat wie niets heeft ook niets verliezen kan. Ik wens iedereen een fantastische crisis en een armoedig nieuwjaar!