Op z’n Grieks

Ik heb deze filosofie overigens niet zelf ontwikkeld – ik ben niet zo’n enorme econoom. Hij komt uit de koker van mijn goede vriend d’Arcy, die de lezer inmiddels wel zal herkennen als de man van de plannetjes. Het probleem van die Grieken is tweeledig, aldus d’Arcy. Ten eerste kunnen ze niet rekenen en ten tweede naaien ze je waar je bij staat. Gebukt welteverstaan; dat heet op z’n Grieks en het schijnt behoorlijk pijn te doen. Maar als we ons even tot het rekenen beperken, dan blijkt dat bijvoorbeeld uit het feit dat de Grieken niet eens weten hoeveel eilanden hun rijk telt. Met de atlas op tafel kwamen d’Arcy en ik na een ochtend puzzelen op ruim drieduizend. Als we die nou voor een gemiddelde prijs van 10 miljoen euro van de hand doen, halen we 300 miljard euro op.

Nou is tien miljoen euro nog altijd meer dan de prijs van het duurste huis van Nederland. Dus om nou drieduizend mensen zo gek te krijgen om de portemonnee te trekken en een eiland aan te schaffen, dat is een moeilijk verhaal. Dat ziet d’Arcy ook wel in. Bovendien is het ook nog eens een gemiddelde prijs. Voor pakweg een Kreta en Rhodos betaal je natuurlijk de hoofdprijs, die zijn als het ware de Kalverstraat en Leidsestraat op het Monopolybord van Griekse eilanden. Maar voor jongens als Unilever of Ahold vormen ze een golden opportunity. Alleen al qua olijfolie, fruit en feta. En daar wordt dus al iets zichtbaar van het jongste masterplannetje van d’Arcy: de eilanden worden niet verkocht aan particulieren, maar aan grote bedrijven en aan gemeentes. Geen buitenlandse investeerders, dan schiet het z’n doel voorbij. We gaan daar als nuchtere Nederlanders orde op zaken stellen. Bruggen tussen de eilanden bouwen, vulkanen inpolderen, landingsbanen opspuiten, windmolenparken oprichten, fietspaden aanleggen, een museum voor kunstgras en kunstijs inrichten, monumenten slopen…, gewoon de dingen waar we goed in zijn, maar dan een keertje niet in de pleurisregen.

Zelf speel ik ook een rol in het verhaal. Omdat ik nogal handig met taal ben en ook nog eens Grieks heb geleerd op het Gymnasium, werd het schrijven van de brochure over de Griekse Waddos aan mij toevertrouwd. En verder ben ik verantwoordelijk voor de pr op ons modeleiland. In een buitenproportioneel luxueus ingerichte SUV sportos rijd ik de kortgebroekte bestuursvoorzitters en burgemeesters van ons land over het strand, door de heuvels en langs de rotswanden. Nou ja, ik zeg modeleiland, maar eigenlijk zijn het er twee, samen als het ware het cijfer acht vormend. Groenlos kai Duinros hebben we dit geschakelde dubbeleiland genoemd. En we hebben er allemaal een eigen megahut, wij van Groenlust & Duinrust. Zodanig gesitueerd, dat je buren van hier ook je buren van daar zijn. En zo is het op Groenlos kai Duinros in de aanloop naar de feestdagen een gezellige drukte. Alle Gukkies en Verzaakjes hebben hier een vestiging, Marlies Dekkers beleeft een kassucces met haar bikini met Nespresso-cupjes, bij Rituals vliegt de shampoo voor teenharen de winkel uit, de workshop panfluiten door tv-kok Hermanos den Blijker is zwaar overtekend en er is een ware run ontstaan op de Helleense macaronos van kakkerbakker Casa van Welios. Kortom: het zindert en bruist op Groenlos kai Duinros. Met het oog op het Kerstmenu is er vanuit Nederland over zee een imposante kudde overtallige herten aangevoerd, die in afwachting van hun lot moedeloos met zonnebrillen op in groepjes door de straatjes sjokken. Voor de autochtone bevolking wordt goed gezorgd. Onlangs is het zogenaamde wetje van Wilders aangenomen, dat ieder gezin dwingt een oud tandeloos Grieks vrouwtje met een snor in dienst te nemen en op een houten stoeltje in de blèrende zon voor het huis te zetten. De mannen vissen naar vissen, bijen honing of geiten kaas. En de jonge vrouwen dragen kleine witte jurkjes en behagen de heren van Groenlos kai Duinros. Met het geld dat de Grieken hiermee verdienen, kunnen zij belasting betalen. Ik ben nu bezig met een brochure waarin wordt uitgelegd wat daarvan het nut is.