Genius drivers

Gaaf tv-programma was het, ik stond paf van de verliefde camera. In sportkringen, onder de beau monde, zijn er lui die in de buurt van een cameralens als het ware licht gaan geven. Op celluloid zien ze er vele malen beter uit dan live op straat. Zo ook Hill, met streepsnor en weelderige coiffure. Hij bleek een meester als performer. Mooi was het, te zien hoe hij zijn skill van het Britse understatement uitspeelde als speaker op feesten. Destijds liep je deze Hill op circuits vaak tegen het lijf, maar hij maakte weinig indruk. Eerlijk gezegd zagen we in hem meer de operettefiguur dan de coureur. En bij zijn monteurs was hij ook al weinig geliefd, hij wilde altijd op het laatste moment weer van alles veranderen.

Niettemin zijn er vandaag kenners die Hill als genius zien. Zo kwam in het BBC-programma ook Jackie Stewart, ‘the Flying Scot’, aan het woord. Als olympisch kleiduifschutter begonnen, zou Stewart later drie keer de F1-titel pakken. Stewart zei aardige dingen over de ‘geniale’ Hill. De Schot, zélf ook watervlug in een raceauto, deed dat misschien om de aandacht van het derde lid van de musketeer-club af te leiden: Jimmy Clark, ook een Schot, was namelijk de ware genius van het trio. Als ’s werelds rapste in ’63 en ’65 deed zijn rijstijl denken aan die van een ander genie: Fangio, een decennium eerder. Die Fangio zat, als Clark later dus, volstrekt composed in de auto. Zonder stuurcorrecties, reed F. zijn concurrenten gewoon los, wég, úit z’n slipstream. In dat licht waren de volgacties van een ploegmaat als Stirling Moss een beetje zielig. Met handen- en voetenwerk, bermstroken teisterend, kon Moss misschien een paar rondjes in Fangio’s kielzog blijven…. om na de race kletsnat uit de bolide te rollen. Maar heb ik dat hier al niet eerder verhaald?
Oké, Clark was dus Fangio’s opvolger als genius. Helaas kwam hij in ’68 om het leven op het circuit van Hockenheim door een geknapte wielophanging van zijn (te) lichte Lotus. Let op: voor Hill maakte dit de weg vrij in dat jaar de titel te pakken.
Next genius? Fittipaldi? Lauda? Prost? Mansell? Häkkinen? Villeneuve? Had je gedacht: van die generatie sprong er maar één torenhoog boven de rest uit. Ayrton Senna, de beste ooit. Ik had de mazzel een keer of wat bij hem in de cockpit te kunnen kijken, in volgasbochten, (Paddock Hill, Brands Hatch, op de eerste rij, naast een baancommissaris!) naar zijn onbevattelijke manier van autorijden, zó scherp, zó gevaarlijk. Bloed-stol-lend, wat een duivel! Gemillimeterde stuurcorrecties, sneller dan de bliksem, maar steeds vloeiend ‘als in olie’, bij 270 km/h of zo. Noem het dierlijk.

Nou kijk, zo’n type als Schumacher gaat natuurlijk ook als ‘genius’ de boeken in. Wat denk je, met zoveel titels? Maar diens rijstijl ontsproot – los van een baarlijke car control – uiteindelijk meer uit Ehrgeiz dan uit zielstocht, en dat spreekt minder aan nietwaar?
En verder? Nog meer genieën? Wel, over vergeten kerels als Bellof en Laine is hier reeds gerapporteerd. Overigens, Hans Laine (Fin, op Porsche) was in zijn tijd de enige die killers van bochten volgas durfde aan te vallen waar andere aces, onder jagende hartslag, wel van het gas af móesten.
En vandaag, de genieën, zijn ze er nog? ‘t Zal, maar waar eens lef en doodsverachting de toon zetten, (twee, drie, of meer van die gasten reden zich per seizoen dood) is anno 2011 een sport als wielrennen keren gevaarlijker dan de autosport.
Als gevolg daarvan kwam een ander coureurtype boven drijven. Zwart-wit gesteld, zeg ik: vandaag zijn het ‘gamers’, jongens die voorgeprogrammeerd de auto in glijden om alleen dáár en dán snel te zijn. Zet ze onvoorbereid in een onbekende bolide op een vreemd circuit, en ze houden met pijn het middenveld. De macho’s van toen tegenover de nerds van nu, 1971 versus 2011, een kwestie om uit te diepen. Een volgende keer dus.
Vast staat in elk geval, dat Hill het ‘genius’ binnen bereik had. Als acteur.