Gezocht: leuke mensen

Dan word ik ook nog eens op mijn vingers gekeken door de zilveren uil die ik kreeg van mijn goede vriend d’Arcy. En daar zit ik dan aan mijn tafel, waarvan het blad in een grijs verleden heeft gediend als staldeur van een Sallandse hoeve. Met daarop, altijd binnen handbereik, het belangrijkste gereedschap waarmee ik mijn ambacht uitvoer: een schaar. Want ofschoon sommigen mij betichten van een weelderige fantasie, staan er nooit verzinsels in mijn verhalen, boeken en columns. Is ook niet nodig, het dagelijks leven is al bizar en decadent genoeg. Je moet er alleen een beetje oog voor hebben. En zo knip ik mij een weg door het leven dankzij het dagelijks nieuws in de Groenlust & Duinrust Times. Opdat geen trend mij ontgaat, noch een hype zonder mijn commentaar tot ontwikkeling kan komen. Wat dat betreft mag ik u met vreugde opmerkzaam maken op de zogenaamde buis out, die op dit moment als een besmettelijke ziekte rondwaart in de vaderlandse televisiestudio’s. Pratende lawaaihemden als Hugo Borst, René van der Gijp en Peet R. de Vries bezweken inmiddels al aan het mysterieuze Bunskoekvirus en op mijn verlanglijst staan verder nog namen als Andries Knevel, Arie Boomsma, Jort Kelder, Paul de Leeuw en Robert Kranenborg, alsmede die man met de hamsterwangen uit de Albert Heijn-reclame, die ADHD’er van de Media Markt en die kutclown van Retteketet naar Beter Bed. Zonder uitzondering zelfzwelgende predikanten die rijp zijn voor een louterende zenuwcrisis, als eerste aanzet om weer gewoon een leuk mens te worden.

Dat begint namelijk een gat in de markt te worden: leuke mensen. Die niet voortdurend hun eigen konterfeitsel centraal stellen en uit zijn op eigen gewin, eigen gelijk en eigen gelul, gedreven door een griezelige faalangst. Leuke mensen, die om zichzelf kunnen lachen en af en toe languit op hun bek gaan, weer opkrabbelen en vrolijk verder gaan. Waar vind je die nog? In elk geval niet in Groenlust & Duinrust, waar perfectie de norm is. Want o wee, indien Fokko Jan zich niet in de F1 speelt, Cleolaine luizen in heur haar heeft of Gaston een schooladvies voor het vmbo krijgt. Dan ben je als mams toch de risee? Dus sturen we de kinderen tijdens hun vakantie naar een cursus waar ze leren hoe je de Cito-toets moet fucken. En zodra dat leed geleden is, sturen we hen naar de brugpiepertraining, die bedoeld is om twaalfjarigen vanaf dag één hun mannetje te laten staan in het voortgezet onderwijs, door middel van een ‘op maat gesneden programma van simulatie, persoonlijkheidsvorming en zelfreflectie, met behulp van gespecialiseerde psychologen en echte acteurs’, aldus de gladglimmende brochure. Donder nou toch op, zeg! Trainingen ter voorkoming van zwemdiplomastress, externe hockeybijles, spreekbeurtcoaches en een cursus ‘zoemen en zooien’ voor aankomende corpsstudenten, het bestaat allemaal en er zijn nog wachtlijsten ook. Allemaal bedoeld ter meerdere eer en glorie van de liefhebbende ouders. Diezelfde ouders hebben je overigens kort na je geboorte al in een 24/7-crèche gepleurd, want die hebben we dus tegenwoordig ook in Groenlust & Duinrust. Een Luzacje dat zeven dagen per week, vierentwintig uren per dag open is. Elke dag risotto op de menukaart, met de juf in het bubbelbad, in de bakfiets met een helm en een bitje, skypen met thuis en kniebeschermers in de zandbak, om te voorkomen dat je later bij de eerste screentest al wordt afgewezen als model wegens te stoere knieën.
Om enig tegenwicht te bieden aan deze watjescultuur overwegen mijn vriend d’Arcy en ik nu het oprichten van een nieuwe onderwijsvorm: de School met de Ballen. Waar kattenkwaad beloond wordt, een vier gevierd wordt, de bordenwissers door het klaslokaal vliegen, neusbulkjes onder de tafeltjes worden geplakt, gevochten wordt op het schoolplein en je cum laude wordt opgeleid tot een leuk mens.