Stoelendans op wielen

Terwijl ik voor mijn computerscherm zit te peinzen over een onderwerp voor CARROS, treft het me als een donderslag. Geërgerd door belachelijk getoeter en keihard geschreeuw van mijn mede-New Yorkers – opmerkelijk genoeg als u bedenkt dat ik op de achttiende verdieping woon – besef ik dat het gewoon bij de maandagochtend hoort. Het is namelijk tijd voor ‘wisselparkeren’, de stoelendans op wielen in Manhattan, het dagelijkse gevecht van de New Yorkers om hun auto’s op tijd weg te halen van de stoep waarlangs zij staan, zodat de gemeentelijke reinigingswagen de goot en het wegdek aan die kant van de straat kan vegen. Anderhalf uur lang geldt er aan één straatzijde een parkeerverbod, in welke periode de New Yorkers hun auto simpelweg dubbel parkeren aan de overkant. Ze leggen een papiertje met hun contactgegevens op het dashboard voor de arme ziel die net op dat moment weg moet en er niet uit kan.

Mag dat? Nee, natuurlijk niet, maar de politieagenten kijken de andere kant op, omdat zij snappen dat het belachelijk is om de automobilist al die tijd doelloos rondjes te laten rijden. En dan wordt het grappig. De meeste automobilisten gaan intussen naar huis of naar Starbucks, maar komen na een uur terug om hun oude parkeerplek in te nemen, waarna ze achter het stuur blijven wachten totdat het parkeerverbod afloopt. Het is een mooi moment om oma te bellen, de krant te lezen of rustig te surfen op de iPad. Helaas is in veel gevallen de veegwagen dan nog niet langs geweest. Dan zie je de stoelendans pas in volle glorie, want de auto die in de weg staat, moet als de wiedeweerga ruimte maken en sjeest in volle vaart achteruit langs de veegwagen terug naar de parkeerplek die hij net heeft verlaten. Vermakelijke chaos dus, die doet denken aan een scène uit ‘Monty Python’, of aan George Constanza uit ‘Seinfeld’, die een baantje vindt dat uitsluitend bestaat uit het verplaatsen van auto’s van de ene naar de andere kant van de straat.

Op deze maandagochtend is een aantal auto’s zijn plaatsje kwijt, terwijl slimme chauffeurs die achter de schoonmaaktruck waren aangereden rap de vrijgekomen plekken innemen. De truck, met de omvang van een vuilniswagen, loopt vast tussen de dubbel geparkeerde auto’s aan de ene kant en de al teruggezette auto’s aan de andere kant, die op hun beurt ook geen kant meer uit kunnen. Een rijtje gele taxi’s dat door de mislukte stoelendans is vastgelopen begint luidruchtig te claxonneren, alsof ze overreden dreigen te worden door een onbestuurbare sneltrein. De chauffeurs schreeuwen naar elkaar, wild gesticulerend bij de plek die zij thans de hunne achten, terwijl zij anderen voor rotte vis uitmaken. Intussen bekijkt de bestuurder van de veegwagen de gebeurtenissen met zichtbaar plezier. Hij schudt grijnzend zijn hoofd, hoewel dat schudden ook te maken kan hebben met het ritme van de muziek in zijn koptelefoon – we zullen het nooit zeker weten. Er moet een portier van een deftig flatgebouw aan te pas komen om te onderhandelen. Met de diplomatieke vaardigheid van een VN-ambassadeur wijst hij de omstreden parkeerplaatsen toe aan de oorspronkelijke auto’s. De andere chauffeurs zullen hun geluk in een andere straat moeten zoeken.

Waarom stort de New Yorker zich elke dag weer in deze ellende? Simpel antwoord: geld. Het mag dan een van de duurste steden ter wereld zijn, maar in de meeste woonwijken is parkeren op de openbare weg gratis. De gemiddelde plek in een parkeergarage in Manhattan kost al gauw 375 euro per maand, ongeveer een vijfde van de gemiddelde huurprijs van een typisch New Yorks appartement ter grootte van een bezemkast. En als je – wat iedereen wel eens overkomt – vergeet je auto op tijd te verzetten, kost de parkeerbon 45 euro, maar dat is maar een achtste van wat je voor een garageplaats kwijt bent.
Voor wie geïnteresseerd is: auteur Calvin Trillin schreef in 2002 een boek dat je niet meer kunt wegleggen: ‘Tepper isn’t going out’ (vrij te vertalen als: Tepper blijft hier staan). Het is het hilarische verhaal van een buitengewoon vriendelijke man die het heerlijk vindt om in zijn auto te zitten op volstrekt legale parkeerplekken, tot grote ergernis van andere automobilisten die op het door hen begeerde parkeerplaatsje azen. Het loopt zo ver op dat de burgemeester – een onmiskenbare persiflage op de dictatoriale Rudy Giuliani – Tepper juridisch begint te vervolgen als een van de ‘bronnen van wanorde’ in New York.
De moraal van het verhaal: als je van plan bent Manhattan per auto te bezoeken, rijd er dan rustig doorheen, maar denk alsjeblieft niet aan parkeren.