Taalkunstenaars

En dus kan het voorkomen dat de eindredacteur zich op een ongelooflijk vervelend moment bij je meldt met de boodschap dat een verhaal – jouw verhaal – niet goed (genoeg) is en dus nog aandacht behoeft. Lekker, als je op dat moment alweer ergens in een heel ander land vertoeft voor een heel ander verhaal in een heel ander nummer. Maar, toegegeven, een eindredacteur komt ook vaak de vreemdste zaken en constructies tegen. En dan kun je als scribent hoog en/of laag springen: wil je dat je verhaal gedrukt wordt, dan zul je het stante pede moeten aanpassen. Voorbeeld? Deze prachtzin, op zichzelf briljant, maar in de ogen van onze eindredacteur toch echt ongeschikt voor publicatie:

“Veel mooier is het te vertellen over hoe je jezelf middenin de heksenketel van dit gruwelijke circuit met zijn voor onderstel en banden vernietigende hoeveelheid verschillende bochten, drieëndertig linksom en veertig rechtsom, ieder met verschillende of zelfs dubbele radiussen, verkantingen en zelfs wegdeksoorten, die hier en daar zelfs compleet onder je wegstort vanwege een verval van 11% (Breidscheid), of juist als een zwarte muur voor je staat vanwege een stijging van 17% (Hohe Acht), en je juist razendsnel omhoog wordt gesmakt, alles steeds met brullende motor op toptoerentallen en eindeloos vaak en feilloos op- en ook terugflipperen van de bak, met voelbaar grote krachten die aan je onderstel en carrosserie trekken en duwen, zoals een prachtig gieren en ook licht sliden dat het stabiliteitssysteem in ‘Sport’-stand toelaat”.

Honderdzevenentwintig woorden – waaronder niet de minste - in één zin, daar wordt een eindredacteur niet blij van. En dus kreeg de taalkunstenaar die dit op zijn geweten had het dringende verzoek om een en ander aan te passen. Gelukkig zat die op dat moment te niksen op Heathrow, vanwege een gecancelde, aansluitende vlucht. Opvallend is trouwens wel dat onze eindredacteur zich nooit zorgen maakt over de artikelen die van zijn eigen hand zijn. Die zijn per definitie, zo meldt hij dan, van een dermate hoge kwaliteit dat ze ongecorrigeerd dóór kunnen.
Ik zei het u al: mooi vak, eindredacteur.

Wat hebben we trouwens genoten van de AutoRAI! In de prachtige hal waar zich eveneens vrijwel alle exoten bevonden, kon CARROS zich manifesteren met een enorme stand waarop louter Hollandsch Product stond. Elke dag verbaasden we ons weer over het gemak waarmee de bezoekers bij ons een één-, twee- of zelfs driejarig abonnement afsloten. Dat zal ook te maken hebben gehad met de radiografisch bestuurbare Porsches en helikopters die men dan cadeau kreeg, maar tóch. Dat laatste kreeg overigens nog wel een staartje, want er meldden zich in de weken na de AutoRAI enkele mensen die claimden dat hun helikopter ‘zomaar’ kapot was gegaan en dat ze dus graag per ommegaande een nieuw exemplaar wilden ontvangen. In vrijwel alle gevallen bleek het ‘zomaar’ kapotgegane exemplaar dan te zijn gebruikt als heggenschaar of duikboot. Leuke discussies krijg je dan.
Inmiddels hebben we besloten bij aanhoudende klachten de eindredacteur op de klagers af te sturen.
Dat zal ze leren.