Zomerslank

Wanneer tijdens de groentijd het moment gekomen was om de rekruten, naakt en met de neuzen in andermans scrotum, voor te leiden aan het collegium van ons dispuut Equus Spiritus, moest de zweep er wel eens over en dan had je aan niemand een wredere dan d’Arcy. Hij had mij kennelijk ook opgemerkt. Een schalkse knipoog, een licht tuiten van de lippen als signaal mij vooral afzijdig te houden en een geknepen hand richting het rechter oor, om aan te geven dat we nog wel zouden bellen. Ik liet de stoet voorbij gaan, wandelde naar huis en wachtte zijn telefoontje af.

De sportschool is passé, legde d’Arcy me die middag uit. Althans voor vrouwen. Die willen niet alleen een platte buik, een strakke bips en harde stelten wanneer de zomer zich aandient, maar ze willen er vooral over praten. Oplepelen hoe zij dat voor elkaar gekregen hebben, over hun personal coach en over de jongste trends in fitness. Want vooral in Groenlust & Duinrust moet dat natuurlijk extraclusief zijn. De cabrio met gesloten dak, spermabonbons, de breakfastplanner…, allemaal recente haaipjes die hun oorsprong hebben in ons decadente dubbeldorp. Geen succesvol televisieformat of het komt uit de keuken van onze talentvolle medeburger IJsbrand Oerlepiep. Zoals ‘Sletten in de Dop’, waarin dames van keurige komaf in de Haagse Schilderswijk worden getransformeerd tot clitogepiercte, breezerkotsende, kankervloekende meisjes van de straat. Of ‘Help, mijn man heeft een bonus’, waarin vrouwen hun beklag doen over het gebrek aan balken om geld overheen te kunnen smijten. Ik wil er maar mee zeggen dat het leven in Groenlust & Duinrust nu eenmaal een tikkie extravaganter is dan elders in ons toch al behoorlijk mesjokke land. En dat geldt dus ook voor de manier waarop wij ons prepareren op het seizoen waarin wij schaars gekleed ter sloep, ter rally, ter tuinfeest, ter negentiende hole, ter vernissage, ter oldtimerdag, ter paardenpolo, ter haringparty, ter garnalencocktail of ter walvisjacht gaan. Dan moet je er niet alleen goed uitzien, maar ook met een goed verhaal kunnen komen hoe je dat voor elkaar hebt gekregen. In sportkledij langs de lommerrijke lanen joggen, dat hebben wij in onze stijlvolle entourage liever niet. Laat staan het aarsrijden, zoals in onze kringen wielrennen wordt genoemd.

Maar wat dus helemaal wél kan is Bootcamp. Dan gaan de dames onder leiding van de lokale judokus op een holletje het bos in, waar ze met boomstammen stoeien, verstoppertje spelen achter de struiken, over slootjes springen en aan takken hangen, om na anderhalf uur volledig afgemat huiswaarts te keren, met mos tussen hun dijen en een batterij teken in de broeierige huidplooien. Bikramyoga is ook hot! Nou, dat mag je wel zeggen, want het gaat hier om een vorm van gymnastiek met deuren en ramen dicht en de kachel op veertig graden. Wanneer je als man opgewonden raakt van een druipkaars, moet je daar beslist je vriendin eens naar toe sturen. Ze lopen letterlijk aan alle kanten leeg. Maar afvallen doe je natuurlijk wel. Vooral wanneer je er ook nog eens bij gaat kotsen. Dat laatste is de doelstelling van een nog ruigere vorm van back to basics-fitness dan Bootcamp. Het speelt zich af in loodsen en garages, waar je lekker kunt knallen met vrachtautobanden, bielzen, sloophamers, zakken cement en wat er maar aan zware spullen voorhanden is. Wie niet braakt, telt niet mee.
En zo kwam mijn goede vriend d’Arcy dus op het idee van hertenfitness. Zwaarlijvige vrouwen mogen met hem te voet naar een duingebied, waar d’Arcy een concessie heeft voor het outsourcen van overtallige herten. Vervolgens is het aan de cursisten om de prooi in looppas naar onze lokale traiteur De Truffel te dragen. De eersten betalen hem per pond buikvet, de slager betaalt per kilo hertenvlees. Andere plannen om onze dames ook de komende jaren zomerslank aan de vloedlijn te krijgen, zijn ringsteken met bakfietsen, een triltherapie op de motorkap van een Hummer en houthakken in een dirndl.